പുത്തൻ ഇന്ത്യന്‍ വര്‍ഗ്ഗസമരം: ഒരു തുടര്‍പ്രക്രിയ

സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾക്ക് പുറത്താണ് ഇപ്പോ‍ഴും രാജ്യത്തെ അടിസ്ഥാന ജനനവിഭാഗങ്ങളുടെ സ്ഥിതി. പരാജയമാണ് പാവപ്പെട്ടവർക്ക് താങ്ങാകേണ്ടുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സംവിധാനങ്ങളും. നടമാടുന്നത് നഗ്നമായ ഭരണഘടനാ ലംഘനവും വര്‍ഗ്ഗ ചൂഷണവുമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ ആധുനിക സാമ്പത്തിക വികസനത്തിന്റെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ഉപരിപ്ലവമായി തിളക്കമാർന്നതാണെങ്കിലും, അതിന്റെ ആന്തരിക ഘടന കടുത്ത വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതാണ്. കോർപ്പറേറ്റ് കേന്ദ്രീകൃതമായ വളർച്ചാ മാതൃകകളും ഉയർന്ന ജി.ഡി.പി (GDP) നിരക്കുകളും ആവർത്തിച്ചു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, പ്രസക്തമായ ഒരു ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു: ഈ വികസനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഗുണഭോക്താക്കൾ ആരാണ്?

ചരിത്രത്തിലൊരിക്കലും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത വിധം ധനികനും ദരിദ്രനും തമ്മിലുള്ള സാമ്പത്തിക വിടവ് ഇന്ന് വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹിക സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കേണ്ട ക്ഷേമപദ്ധതികൾ ഇവിടെ നിശബ്ദമായി ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുന്നു; ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ അവയുടെ അടിസ്ഥാന ഭരണഘടനാപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏറെ അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഇതൊരു കേവല ഭരണപരമായ അല്ലെങ്കിൽ നയപരമായ പരാജയമല്ല, മറിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അടിത്തറയെ ബാധിച്ച ഘടനാപരമായ പ്രതിസന്ധിയാണ് (Structural crisis). ഈ വ്യവസ്ഥാപരമായ ചൂഷണത്തിന് വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങളിലൂടെയുള്ള പരിഹാരങ്ങൾ അല്ലാതെ മറ്റൊരു ബദലില്ല.

ദാരിദ്ര്യം ഒരു അവസ്ഥയല്ല, അതൊരു വ്യവസ്ഥാപിത രൂപകൽപ്പനയാണ്

ഭരണകൂടം നിശ്ചയിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ദാരിദ്ര്യ നിർണ്ണയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മറച്ചുവെക്കുന്ന ഒരു മിഥ്യാധാരണയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഔദ്യോഗിക ദാരിദ്ര്യരേഖയ്ക്ക് മുകളിലെത്തുന്ന ഒരു കുടുംബത്തെ “ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്ന് മുക്തർ” എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവരുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വന്തമായി കൃഷിയിടമില്ലാത്ത, ഗുണനിലവാരമുള്ള ആരോഗ്യപരിപാലനം ലഭ്യമല്ലാത്ത, കുട്ടികൾക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്ത ഒരു കുടുംബം കണക്കുകളിൽ മാത്രമാണ് ദാരിദ്ര്യത്തിന് പുറത്താകുന്നത്. ഇവിടെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ മെച്ചപ്പെടുമ്പോഴും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം തകർന്ന നിലയിൽ തന്നെ തുടരുന്നു.

ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കർ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, ദാരിദ്ര്യം എന്നത് മെച്ചപ്പെട്ട സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ദൗർഭാഗ്യകരമായ സാഹചര്യമല്ല. അത് ജാതി, വർഗ്ഗം, ലിംഗഭേദം, ഭൂമിശാസ്ത്രം എന്നിവയാൽ പരസ്പരബന്ധിതമായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു ചൂഷണ വ്യവസ്ഥയാണ്.

ഈ ഘടനയെ അടിമുടി പരിഷ്കരിക്കാത്തടത്തോളം കാലം, ഭരണകൂടം പുറത്തുവിടുന്ന ഒരു ദത്തവും (Data) യഥാർത്ഥ വിമോചനത്തിന്റെ സൂചകമാകില്ല. നഗര-ഗ്രാമ വ്യത്യാസങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതും, സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സാമ്പത്തിക അസമത്വങ്ങൾ ആഴപ്പെടുന്നതും, ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും തമ്മിലുള്ള അകലം നിരന്തരം കൂടുന്നതും ഈ വ്യവസ്ഥാപിത തകർച്ചയുടെ വ്യക്തമായ തെളിവുകളാണ്. ജനാധിപത്യപരമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു ഭരണക്രമത്തിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള വിവേചനങ്ങൾ തുടരുന്നത് കേവലം മോശം ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള വർഗ്ഗചൂഷണത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്.

ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളും യഥാസ്ഥിതിക സംരക്ഷണവും

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി അതിന്റെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പരാജയമാണ്. പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ശാക്തീകരണത്തിനായി രൂപംകൊണ്ട പല രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും കാലക്രമത്തിൽ കേവലം ഭരണയന്ത്രങ്ങളായി പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു. അധികാരം വികേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനോ വിഭവങ്ങൾ തുല്യമായി വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനോ പകരം, അധികാരം നിലനിർത്തുന്നതിലാണ് അവരുടെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബ്യൂറോക്രസിയും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയും ജനങ്ങൾക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കുന്ന ഒരു തിരുത്തൽ ശക്തിയായി (Countervailing force) പ്രവർത്തിക്കുന്നതിന് പകരം, നിലവിലുള്ള മുതലാളിത്ത സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയെ സംരക്ഷിക്കാനാണ് കൂടുതലായും ശ്രമിക്കുന്നത്.

നിയമനിർമ്മാണ സഭ, ഭരണനിർവ്വഹണം, നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥ എന്നീ മൂന്ന് തൂണുകളും ജനങ്ങളോട് നിരന്തരം ഉത്തരവാദികളായിരിക്കണമെന്നാണ് ഭരണഘടനാ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തത്വം. ഈ ഉത്തരവാദിത്തം അഞ്ച് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ നടക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങേണ്ടതല്ല; അത് വ്യവസ്ഥാപരവും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നതുമായിരിക്കണം. എന്നാൽ, നിയമനിർമ്മാണ സഭ മാത്രമാണ് നിശ്ചിത കാലയളവിൽ വോട്ടർമാരെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്. മറ്റ് രണ്ട് തൂണുകളും പൊതുജനങ്ങളോടുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിയൊരു പരിധി വരെ മാറിനിൽക്കുന്നു. തത്ഫലമായി, ഒരു യഥാർത്ഥ ജനകീയ റിപ്പബ്ലിക് എന്ന ഭരണഘടനാ സ്വപ്നം ഇന്ന് നിശ്ചലാവസ്ഥയിലാണ്.

അതിന് സമാന്തരമായി, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ എന്നിവയിലുള്ള പൊതു നിക്ഷേപങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭരണകൂടം പിൻവാങ്ങുന്നത് പൗരനും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ പുനർനിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു. അവശ്യ സേവനങ്ങൾ സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും വിപണിയെ ആശ്രയിച്ചുമാവുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പൗരന്മാരുടെ പരമാധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അവർ കേവലം ഉപഭോക്താക്കളായി മാറുകയാണ്. പൗരന്മാരെപ്പോലെയല്ല ഉപഭോക്താക്കൾ; അവർക്ക് അവകാശങ്ങളില്ല, വിപണിയിലെ വാങ്ങൽ ശേഷി (Purchasing power) മാത്രമാണുള്ളത്. ഈ മാറ്റം വർഗ്ഗസമരത്തിന്റെ പുതിയൊരു തലത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങളും അവകാശങ്ങളുടെ പുറന്തള്ളലും

ക്ഷേമപദ്ധതികളുടെ നടത്തിപ്പിലാണ് വിഭവ വിതരണത്തിലെ വിവേചനം ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രകടമാകുന്നത്. ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ദുർബലരായ തൊഴിലാളികൾക്ക് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ വിഭാവനം ചെയ്ത മഹാത്മാഗാന്ധി ദേശീയ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി (MGNREGA), അതിനെ കാര്യക്ഷമമാക്കാൻ എന്ന പേരിൽ കൊണ്ടുവന്ന ഡിജിറ്റൽ നിയന്ത്രണങ്ങളാൽ ഇന്ന് പ്രതിസന്ധിയിലാണ്.

നിർബന്ധിത ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ പൗരന്മാരുടെ ന്യായമായ അവകാശങ്ങളെ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു തടസ്സപ്പന്തയമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം പ്രദേശങ്ങളിലും തൊഴിലുറപ്പ് വേതനം നിയമപരമായ കുറഞ്ഞ വേതനത്തേക്കാൾ താഴെയാണ്. വിപണിയിലെ വേതനനിരക്ക് വർദ്ധിക്കുമ്പോഴും, പാവപ്പെട്ടവർക്ക് താങ്ങാകേണ്ട ഒരു പൊതു സംവിധാനം വിപണിയോട് മത്സരിച്ച് പരാജയപ്പെടാൻ ഭരണകൂടം ബോധപൂർവ്വം അനുവദിക്കുന്നു.

ആധാർ അധിഷ്ഠിത ക്ഷേമസംവിധാനം ഇതിലും വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. വ്യാജ ഗുണഭോക്താക്കളെ ഒഴിവാക്കുക എന്ന ഔദ്യോഗിക ന്യായീകരണം തത്വത്തിൽ ശരിയാണെങ്കിലും, പ്രായോഗിക തലത്തിൽ അത് വലിയൊരു വിഭാഗത്തെ പുറന്തള്ളാനാണ് സഹായിക്കുന്നത്. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് വിരലടയാളം മഞ്ഞുപോയ പ്രായമായ തൊഴിലാളികൾക്കും, ഇന്റർനെറ്റ് കണക്റ്റിവിറ്റിയില്ലാത്ത ഗ്രാമങ്ങളിലെ പാവങ്ങൾക്കും ഭരണഘടനാപരമായി അവർക്ക് അവകാശപ്പെട്ട റേഷനും പെൻഷനും നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. ഭരണപരമായ കാര്യക്ഷമതയുടെ പേരിൽ ജീവനുള്ള മനുഷ്യർക്ക് ഭക്ഷണവും അഭയവും നിഷേധിക്കുന്നത് സാങ്കേതിക പിഴവല്ല, മറിച്ച് നഗ്നമായ ഭരണഘടനാ ലംഘനമാണ്.

വി.ബി-ജി റാം ജി (VB-G RAM G) ഈ ദുരന്തത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു. MGNREGA-യിൽ ഒരു ഗ്രാമീണ തൊഴിലാളി ജോലി ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ ഭരണകൂടത്തിന് അത് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ബാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ VB-G RAM G-ൽ ആ demand-driven അവകാശം ഇല്ലാതാകുന്നു. ഇനി മുതൽ Viksit Gram Panchayat Plan-ൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ജോലികൾ മാത്രമേ അനുവദിക്കൂ; ആ പ്ലാനിൽ ഇല്ലാത്ത ആവശ്യങ്ങൾ ഭരണകൂടം നിരസിക്കാനും കഴിയും.

ജോലി ആര്‍ക്ക് ലഭിക്കണം, എത്ര ലഭിക്കണം എന്ന് ഇനി തൊഴിലാളികൾ തീരുമാനിക്കുന്നില്ല; കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന ബ്യൂറോക്രസിയാണ് അത് തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഒരു അവകാശത്തെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമായി മാറ്റുന്ന പ്രക്രിയയാണിത്.

വിഭവ ചൂഷണവും വികസനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും

കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും വ്യവസായങ്ങൾക്കുമായി ഭരണകൂടം ഭൂമി കൈമാറുമ്പോൾ, ആ മണ്ണിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങൾ വികസനത്തിന്റെ കണക്കുപുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു. അവർക്ക് അർത്ഥവത്തായ യാതൊരു നഷ്ടപരിഹാരവും ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് അവർ ക്രൂരമായി കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (Displacement).

ഉദാഹരണത്തിന്, വിപണിയിലെ പുതിയ സാങ്കേതിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളായ ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ (Data Centers) കമ്പ്യൂട്ടർ സംവിധാനങ്ങൾ തണുപ്പിക്കുന്നതിനായി ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ലിറ്റർ വെള്ളമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പരിസ്ഥിതി ആഘാതം കുറയ്ക്കാൻ ചില വിദേശരാജ്യങ്ങൾ കടലിനടിയിലുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ, ഇവിടെ കോർപ്പറേറ്റ് താല്പര്യങ്ങൾക്കായി ഗ്രാമങ്ങളിലെ കുടിവെള്ള സ്രോതസ്സുകൾ മുഴുവൻ ഭരണകൂടം തിരിച്ചുവിടുന്നു. ഇതിനെയാണ് ഇവിടെ ‘വികസനം’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

ഭൂമിയും പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ പൊതുസ്വത്താണ്. ഓരോ ഭൂമി കൈമാറ്റവും വിഭവങ്ങളുടെ വിട്ടുകൊടുക്കലുകളും പൊതുജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അല്ലാതെ സുതാര്യതയില്ലാതെ ഭരണസിരാകേന്ദ്രങ്ങളിൽ വെച്ച് നടത്തേണ്ട കേവലം ഉദ്യോഗസ്ഥ ഇടപാടുകളല്ല അവ.

നാലാം തൂണിന്റെ പിൻവാങ്ങലും ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും

ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഭരണകൂടത്തെ വിചാരണ ചെയ്യേണ്ട മാധ്യമങ്ങളും ഇന്ന് വലിയ തകർച്ച നേരിടുന്നുണ്ട്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരാകേണ്ട പത്രമാധ്യമങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും കോർപ്പറേറ്റ് താല്പര്യങ്ങളുടെയും പ്രചാരകരായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

ഭരണഘടനാപരമായ ചടങ്ങുകൾ ഒരു രാജാവിന്റെ പട്ടാഭിഷേകം പോലെ ആഘോഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഭാഷ രാജവാഴ്ചയുടെ വ്യാകരണത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ, അവിടെ പരാജയപ്പെടുന്നത് മാധ്യമങ്ങളുടെ എഡിറ്റോറിയൽ നയം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് മാധ്യമങ്ങളുടെ ഘടന തന്നെയാണ്. നിലവിലുള്ള ജനകീയ പരാജയങ്ങളിൽ നിന്നും സാമ്പത്തിക തകർച്ചയിൽ നിന്നും പൊതുജന ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ, തെളിയിക്കാനാകാത്ത ഒരു മഹത്തായ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൃഹാതുരത്വം (Nostalgia) പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് പത്രപ്രവർത്തനമല്ല. അത് പൗരന്മാരെ കേവലം ഭക്തന്മാരായും, റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ അവകാശികളാകുന്നതിന് പകരം ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ‘പ്രജകളായും’ മാറ്റാനുള്ള ഭരണകൂട തന്ത്രമാണ്.

ജാതി, വർഗ്ഗം, ലിംഗഭേദം: ചൂഷണത്തിന്റെ പരസ്പരബന്ധം

ഈ വ്യവസ്ഥാപിത പരാജയങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും ഒരേപോലെയല്ല ബാധിക്കുന്നത്. ജാതി, വർഗ്ഗം, ലിംഗഭേദം എന്നീ മൂന്ന് ചൂഷണധാരകൾ ഒന്നുചേരുന്നിടത്താണ് ഇതിന്റെ ആഘാതം ഏറ്റവും കൂടുതൽ തീവ്രമാകുന്നത്.

ക്ഷേമപദ്ധതികളിൽ സ്ത്രീ പങ്കാളിത്തം കൂടുന്നത് ശാക്തീകരണമല്ല, മറിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള മറ്റ് മാർഗ്ഗങ്ങൾ അടയുന്നതുകൊണ്ടാണ്. വിഭവങ്ങളുടെ അസമമായ വിതരണവും ഭൂമിയില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യത്തെ തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറുന്നു. പുരുഷന്മാർ തൊഴിൽ തേടി നാടുവിടുമ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിൽ കുടുംബം പുലർത്താൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. 

സ്ത്രീകളേക്കാൾ മൂല്യം പുരുഷനുണ്ടെന്ന ധാരണയും, ജാതി വ്യവസ്ഥകളും, വർഗ്ഗ ചൂഷണവും വെവ്വേറെ പരിഹരിക്കേണ്ട രോഗങ്ങളല്ല. അവ ഒരേ ചൂഷണ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ വിവിധ ഭാവങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഇതിൽ ഒന്നിനെ മാത്രം അഭിമുഖീകരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവയെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഭാഗികവും താൽക്കാലികവുമായ ആശ്വാസം മാത്രമേ നൽകൂ. അതിനാലാണ് ഈ ഘടനയ്ക്കെതിരെയുള്ള വർഗ്ഗസമരം ഒരു തുടർപ്രക്രിയയായി മാറുന്നത്.

ഭരണഘടനാ ജനാധിപത്യവാദികളുടെ രാഷ്ട്രീയ അനിവാര്യത

ഇതിനുള്ള പരിഹാരം കേവലം ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി രൂപീകരിക്കുക എന്നതല്ല; നിലവിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സമവാക്യങ്ങൾ അതിന് അനുകൂലമാകണമെന്നില്ല. പകരം, നിലവിലുള്ള എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും ‘ഭരണഘടനാ ജനാധിപത്യവാദികൾ’ (Constitutional Democrats) ഉയർന്നുവരേണ്ടതുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ അധികാരം കേവലം കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കാനുള്ളതല്ലെന്നും, അത് ഭരണഘടന നൽകുന്ന യഥാർത്ഥ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ജനങ്ങളിലെത്തിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്ന പ്രതിബദ്ധതയുള്ള മനുഷ്യരാണവർ.

ഇത് ഒരു കക്ഷിരാഷ്ട്രീയ നിലപാടല്ല, മറിച്ച് ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ പോരാട്ടമാണ്. ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കുന്ന, ഗുണനിലവാരമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്ന, പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന, ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥതയിൽ നീതി നടപ്പാക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ നിയമസഭകൾ പാസാക്കണം. കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് വേണ്ടി ഗ്രാമങ്ങളെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കുന്നതിനെ ‘ദേശീയ വികസനം’ എന്ന് വിളിച്ച് ന്യായീകരിക്കാൻ ഇനി കഴിയില്ല. വിപണികളല്ല, മറിച്ച് ക്ലാസ് മുറികളാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ രാജ്യങ്ങളെ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത്.  ഭരണഘടന വായിക്കാനും, ഭൂമി കരാറുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും, സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്നുള്ള കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനെതിരെ പ്രതിരോധിക്കാനും ശേഷിയുള്ള പൗരന്മാരെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നത് അവിടെയാണ്.

ഉപസംഹാരം: ഭക്തരല്ല, പൗരന്മാർ

ക്ഷേമപദ്ധതികളും പൊതു അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും ഭരണകൂടം പൗരന്മാർക്ക് നൽകുന്ന സമ്മാനങ്ങളോ ദാനങ്ങളോ അല്ല. അവ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളാണ് . അവ പൗരന്റെ അവകാശമാണ്, ചാരിറ്റിയല്ല. ഒരു റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ മൂല്യം അളക്കേണ്ടത് അതിന്റെ ജി.ഡി.പി (GDP) വളർച്ചാനിരക്ക് നോക്കിയല്ല, മറിച്ച് അതിലെ അവസാനത്തെ മനുഷ്യനും അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയാണ്.

ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിൽ പൗരന്മാർ ഭക്തരല്ല. നിങ്ങൾ ഒരു നേതാവിനെയും ആരാധിക്കേണ്ടതില്ല. നിങ്ങൾ ഈ ഭരണഘടനാ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമകളാണ്. ആ ഉടമസ്ഥാവകാശം അധികാരത്തോട് നിരന്തരം, തലമുറകളായി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്തവും പൗരന്മാർക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്.

ഈ വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രതിസന്ധി ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് ഉണ്ടായതല്ല, അത് ഒരു ഒരൊറ്റ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കൊണ്ട് അവസാനിക്കുകയുമില്ല. എന്നാൽ പൗരന്മാർ തങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ലഭിക്കേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും, ഭരണഘടന വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത് ആവശ്യപ്പെടുകയും, പരാജയങ്ങളുടെ തെളിവുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മിഥ്യാധാരണകളിൽ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കപ്പെടൂ. അത് ഒരു വിപ്ലവകരമായ ആവശ്യമാണ്, ഭരണഘടനാപരമായ ഒരു പോരാട്ടമാണ്.

ഹൃദ്യ ദിവാകരന്‍

സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക വിഷയങ്ങളില്‍ നിരവധിയായ ലേഖനങ്ങള്‍ എ‍ഴുതിയിട്ടുള്ള ലേഖിക ടെക്സാസില്‍ (USA) ബയോഇൻഫർമാറ്റിക്സ് ഗവേഷകയാണ്.