മറ്റാരുണ്ട് ഇടതുപക്ഷം അല്ലാതെ?

ഇന്ത്യക്ക് ഇടതുപക്ഷം ആവശ്യമുണ്ടോ എന്നതല്ല, ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നില്‍ക്കാന്‍ ഇടതുപക്ഷം തയ്യാറാണോ എന്നതാണ്  ചോദ്യം?

ഇടതുപക്ഷം അല്ലാതെ മറ്റാരുണ്ട്? -ഈ ചോദ്യത്തിന് ആത്മാർത്ഥമായി ഉത്തരം കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ, ആദ്യം നമ്മൾ ചരിത്രവസ്തുതകൾ വ്യക്തമായി ഓർത്തെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ബാലറ്റിന് മുമ്പുള്ള രക്തസാക്ഷിത്വം

സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ 1952-ൽ ആദ്യമായി വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റുവിന്റെ കോൺഗ്രസിന് പ്രധാന വെല്ലുവിളിയുയർത്തിയത് കോട്ടണിഞ്ഞ വ്യവസായികളോ കാവി പുതച്ച ദേശീയവാദികളോ ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യയായിരുന്നു. വെറും മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് കടുത്ത ത്യാഗങ്ങളിലൂടെ പാവപ്പെട്ടവർക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശം നേടിയെടുത്ത ഒരു പാർട്ടി. അന്ന് 16 സീറ്റുമായി സി.പി.ഐ ഏറ്റവും വലിയ ഒറ്റക്കക്ഷി പ്രതിപക്ഷമായി ഉയർന്നുവന്നത് പണക്കൊഴുപ്പ് കൊണ്ടോ പുരാണ കഥകൾ പറഞ്ഞോ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച് വലിയൊരു ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ധാർമ്മികമായ കരുത്തിലായിരുന്നു. വിളവിന്റെ മൂന്നിൽ രണ്ടു ഭാഗത്തിനായി ചോര ചിന്തിയ ബംഗാളിലെ തേഭാഗ കർഷകർ, ജന്മിത്വ വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെ വെറുംകൈയോടെ പോരാടിയ തിരുവിതാംകൂറിലെ പുന്നപ്ര-വയലാർ തൊഴിലാളികൾ, ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ദുരിതത്തെ സംഘടിത പ്രതിരോധമാക്കി മാറ്റിയ തെലങ്കാനയിലെ പോരാളികൾ എന്നിവരുടെ കരുത്ത്.

അവ വെറുമൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് അവർ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങൾ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു.

ആദ്യകാല ലോക്‌സഭയിൽ, വിലയ്ക്കു വാങ്ങാനോ നിശബ്ദനാക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം സഭയുടെ മനസ്സാക്ഷിയായി സഖാവ് എ. കെ. ഗോപാലൻ നിലകൊണ്ടു. ഭൂപരിഷ്‌കരണത്തിനായി വാദിച്ചും, വ്യവസായ മൂലധനത്തിന് കീഴിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ തൊഴിലാളികളുടെ ശബ്ദമുയർത്തിയും, ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ ക്രൂരതകളെ രാജ്യത്തിന്റെ വ്യാകരണത്തിൽ വെറുമൊരു അടിക്കുറിപ്പായി മാറ്റാൻ അനുവദിക്കാതെയും അദ്ദേഹം പോരാടി. 1957-ൽ കേരളം ലോകത്തിന് അതുവരെ കാണാത്ത ഒന്ന് സമ്മാനിച്ചു: സഖാവ് ഇ. എം. എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ജനങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത, ജനാധിപത്യപരമായി നിലവിൽ വന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗവൺമെന്റ്. എന്നാൽ നെഹ്‌റുവിന്റെ കേന്ദ്ര സർക്കാർ രണ്ട് വർഷത്തിനകം ആർട്ടിക്കിൾ 356 ദുരുപയോഗം ചെയ്ത് ആ സർക്കാരിനെ പിരിച്ചുവിട്ടു.

റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെയും നഗ്നവുമായ ഭരണഘടനാപരമായ വഞ്ചനയായിരുന്നു അത്. അക്കാലത്തു തന്നെ ആ പാഠം വ്യക്തമായിരുന്നു: അധികാരം അതിന്റെ അടിത്തറയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവർക്ക് മുന്നിൽ അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും കീഴടങ്ങില്ല.

കോട്ടയും അതിന്റെ പതനവും

1964-ലുണ്ടായ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പിളർപ്പ് ദേശീയ ഇടതുപ്രസ്ഥാനത്തെ ഭിന്നിപ്പിച്ചെങ്കിലും, പശ്ചിമ ബംഗാൾ, കേരളം, ത്രിപുര എന്നീ പ്രാദേശിക കോട്ടകളിൽ സി.പി.ഐ(എം) ശാശ്വതമായ ശക്തി കെട്ടിപ്പടുത്തു. തുടർച്ചയായി 34 വർഷം ഇടതുപക്ഷ മുന്നണി ബംഗാൾ ഭരിച്ചു. 2004-ൽ പാർലമെന്റിൽ 61 സീറ്റുകൾ നേടി ഇടതുപക്ഷം യു.പി.എ- ഒന്നാം സർക്കാരിന്റെ നിർണ്ണായക ശക്തിയായി മാറി. ആ സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് അവർ ചരിത്രപരമായ ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു. അവകാശങ്ങളെ നിയമപരമായി ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവർ അധികാരം ഉപയോഗിച്ചു.

വിവരാവകാശ നിയമം, വനാവകാശ നിയമം, തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി (MGNREGA) എന്നിവയൊന്നും കോൺഗ്രസ് നൽകിയ സമ്മാനങ്ങളായിരുന്നില്ല. പാർലമെന്ററി അധികാരം എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കിയ ഇടതുപക്ഷം പോരാടി നേടിയ വിജയങ്ങളായിരുന്നു അവ.

പിന്നീടാണ് തിരിച്ചടികൾ തുടങ്ങിയത്. ഇൻഡോ-യുഎസ് ആണവക്കരാറിന്റെ പേരിൽ പിന്തുണ പിൻവലിച്ചത് തന്ത്രപരമായി ന്യായീകരിക്കാമെങ്കിലും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രംഗത്ത് അത് കടുത്ത തിരിച്ചടിയായി മാറി. തങ്ങളുടെ അണികൾ സ്ഥിരമായി കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന സംഘടനാപരമായ ആലസ്യം പാർട്ടിയെ ബാധിച്ചു. പുതുതലമുറയെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു; സിംഗൂരും നന്ദിഗ്രാമും വെറും രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങളുള്ള മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദമായി കേൾക്കാൻ പാർട്ടി തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ തങ്ങളുടെ കോട്ടകൾ തകരുന്നതുവരെ പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് മാത്രം പാർട്ടി ചുരുങ്ങി.

2024 ആയപ്പോഴേക്കും വെറും നാല് സീറ്റുകൾ. 543 അംഗങ്ങളുള്ള പാർലമെന്റിൽ വെറും നാല് സീറ്റുകൾ മാത്രമായി പാർട്ടി ഒതുങ്ങി. ഇത് കേവലം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തകർച്ച മാത്രമല്ല. ജനാധിപത്യത്തിന് ഏറ്റ വലിയൊരു മുറിവാണ്. ഈ രാഷ്ട്രീയ ശൂന്യതയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത് ആരാണെന്ന് നമ്മൾ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ബി.ജെ.പി എന്നാൽ എന്താണ്?

ബി.ജെ.പി തങ്ങളെ പുരാതന ഹൈന്ദവ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ ശാശ്വത സംരക്ഷകരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ വസ്തുതകൾ അത്ര ആകർഷകമല്ല. ഈ പാർട്ടി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടത് 1980 ഏപ്രിൽ 6-നാണ്. ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ അടിയന്തരാവസ്ഥയെക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ ഒരു പാർട്ടി. അതിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര മാതൃസംഘടനയായ ആർ.എസ്.എസ് ജനിച്ചത് 1925-ലാണ്. കൊളോണിയൽ ഭരണത്തെ ചെറുക്കാനല്ല, മറിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ മതേതരവും ബഹുസ്വരവുമായ ആത്മാവിന് വിരുദ്ധമായി, യൂറോപ്യൻ ഫാസിസത്തിൽ നിന്നും നാസി വംശീയ ദേശീയതയിൽ നിന്നും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് അത് രൂപീകരിച്ചത്. ഗാന്ധിയുടെ കൊലയാളി നാഥുറാം ഗോഡ്‌സെ ഒരു ആർ.എസ്.എസ് പ്രചാരകനായിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം മൂന്ന് തവണ ഈ സംഘടനയെ നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗാന്ധി വധത്തിന് ശേഷവും, അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്തും, 1992-ൽ ബാബറി മസ്ജിദ് തകർത്തതിന് ശേഷവും.

2002-ൽ ഗുജറാത്തിൽ ആയിരത്തിലധികം മുസ്ലീങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെട്ട വംശഹത്യ നടക്കുമ്പോൾ അവിടെ ഭരിച്ചിരുന്ന നരേന്ദ്ര മോദിയാണ് 2014-ൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണകേന്ദ്രത്തിലെത്തിയത്.

ബി.ജെ.പിയുടെ ഇന്നത്തെ അധികാരം മികച്ച ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല നിലനിൽക്കുന്നത്. അത് മൂന്ന് തൂണുകളിലാണ് വിശ്രമിക്കുന്നത്: സാമ്പത്തിക ആശങ്കകളെ മതപരമായ വെറുപ്പാക്കി മാറ്റുന്ന വർഗീയ ധ്രുവീകരണം; ഘടനാപരമായ ദാരിദ്ര്യം പരിഹരിക്കാതെ താൽക്കാലികമായി നൽകുന്ന ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറുകളും ഡയറക്ട് ട്രാൻസ്ഫറുകളും വഴിയുള്ള ക്ഷേമപദ്ധതികളുടെ പരസ്യങ്ങൾ; കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള മാധ്യമങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രചരണ ആയുധമാക്കി മാറ്റിയ രീതി എന്നിവയാണവ. ഈ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് കീഴിൽ, ഇലക്ടറൽ ബോണ്ടുകൾ രാഷ്ട്രീയ ധനസഹായത്തിൽ വലിയ അഴിമതികൾക്ക് വഴിയൊരുക്കി, തൊഴിലില്ലായ്മ 45 വർഷത്തെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിരക്കിലെത്തി, പാർലമെന്ററി ചർച്ചകളില്ലാതെ പാസാക്കിയ നിയമങ്ങൾക്കെതിരെ കർഷകർ ഒരു വർഷത്തിലധികം തെരുവിൽ സമരം ചെയ്തു.

ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മുകളിലുള്ള 1% ആളുകളുടെ കൈവശമാണ് രാജ്യത്തിന്റെ 40%-ത്തിലധികം സമ്പത്തുള്ളത്. കേന്ദ്ര അന്വേഷണ ഏജൻസികൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യുദ്ധത്തിനുള്ള ആയുധങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. വെറുപ്പ് ഉളവാക്കുന്ന പ്രസംഗങ്ങൾ ഭരണരീതിയായി സാധാരണവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ തകർച്ചയാണ് ഇന്ത്യയിൽ ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥയ്ക്ക് വഴിതുറന്നത്.

പകരം വെയ്ക്കാനില്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയം

ഇന്ത്യയിലെ മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിനും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഈ രാഷ്ട്രീയം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല. കോർപ്പറേറ്റ് ശക്തികൾക്കെതിരെ ശക്തമായ നിലപാടെടുക്കാൻ ഭരണഘടനാപരമായി പരാജയപ്പെട്ട കോൺഗ്രസിനോ; പ്രാദേശിക ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരു ദേശീയ ജനാധിപത്യ ബദലായി മാറാൻ കഴിയാത്ത പ്രാദേശിക പാർട്ടികൾക്കോ ഇതിന് കഴിയില്ല.

സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിനെതിരെയുള്ള വർഗ്ഗ വിശകലനവും വർഗീയ ധ്രുവീകരണത്തിനെതിരെയുള്ള ശക്തമായ പ്രതിരോധവും ഒരുപോലെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് മാത്രമേ കഴിയൂ. പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ ഭരണനിർവ്വഹണമാക്കി മാറ്റിയ ചരിത്രം ഇടതുപക്ഷത്തിന് മാത്രമാണുള്ളത്. കേരള മോഡൽ വെറുമൊരു സങ്കല്പമല്ല. ഉയർന്ന മാനവ വികസന സൂചികകളും, വികേന്ദ്രീകൃത ആസൂത്രണവും, പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദ പശ്ചാത്തല സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള ഒരു ബദൽ രാഷ്ട്രീയത്തിന് എങ്ങനെ ഭരിക്കാമെന്ന് കാണിച്ചുതരുന്ന ജീവിക്കുന്ന തെളിവാണത്.

ചോദ്യം ഇന്ത്യക്ക് ഇടതുപക്ഷത്തെ ആവശ്യമുണ്ടോ എന്നതല്ല; മറിച്ച് ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം നിൽക്കാൻ ഇടതുപക്ഷം തയ്യാറാണോ എന്നതാണ്.

പുനഃസംഘടന

ഈ സന്നദ്ധതയ്ക്ക് തന്ത്രങ്ങളേക്കാൾ മുമ്പ് വലിയൊരു ആത്മാർത്ഥത ആവശ്യമാണ്.

സിംഗൂരും നന്ദിഗ്രാമും വെറുമൊരു കഴിഞ്ഞ അധ്യായമായി കാണാതെ, യഥാർത്ഥ മനുഷ്യർക്ക് വലിയ നഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തിവെച്ച, ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിൽ വന്ന പരാജയമായി കണ്ട് പരസ്യമായി വിലയിരുത്താൻ സി.പി.ഐ(എം) തയ്യാറാകണം. ആ തെറ്റുകൾ തിരുത്താതെ പശ്ചിമ ബംഗാളിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവ് എന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രോജക്റ്റല്ല. വെറുമൊരു പഴയകാല ഓർമ്മ മാത്രമാണ്.

അംബേദ്കറൈറ്റ് ജാതിവിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയത്തെ മാർക്സിസ്റ്റ് വർഗ്ഗ വിശകലനവുമായി യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ ഇടതുപക്ഷം സംയോജിപ്പിക്കണം. ദളിത് ഭൂമിയവകാശങ്ങൾ, ബഹുജൻ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം, ആദിവാസി വന-ജീവന ഉപാധികൾ, സ്വകാര്യ മേഖലയിലെ സംവരണം എന്നിവ വെറും താൽക്കാലിക ആവശ്യങ്ങളല്ല. അവ ഇന്ത്യയിലെ പാവപ്പെട്ട ഭൂരിപക്ഷ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങളാണ്; അവരുടെ ഭാഷ സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഇടതുപക്ഷത്തിന് തൊഴിലാളികൾക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാൻ യാതൊരു അവകാശവുമില്ല.

നേതൃത്വം ഘടനാപരമായി യുവാക്കളുടെ കൈകളിലേക്ക് മാറണം. എസ്.എഫ്.ഐയും ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയും വെറും അണികളെ വളർത്തുന്ന സംഘടനകളായി മാത്രം തുടരരുത്. ജനകീയ സമരങ്ങളിൽ നിന്ന് നേതൃത്വത്തിലേക്കും സ്ഥാനാർത്ഥിത്വത്തിലേക്കും കൃത്യമായ വഴിതുറക്കണം. 2029-ലെ ഒരു പുതിയ വോട്ടർ ജനിച്ചത് ബംഗാളിലെ ഇടതുപക്ഷ കോട്ട തകർന്നതിനു ശേഷമാണ്, അവരെ പഴയ ചരിത്ര മഹിമകൾ പറഞ്ഞ് ആകർഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമ രംഗത്ത് സ്വന്തമായി ഒരു വ്യവസ്ഥിതി ഇപ്പോൾ തന്നെ കെട്ടിപ്പടുക്കണം. ഇത് ബഹുഭാഷകളിലുള്ളതും, ഗിഗ് തൊഴിലാളികൾ, ഡെലിവറി ബോയ്‌സ്, കരാർ ജീവനക്കാർ എന്നിവരുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതുമാകണം. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ തുണിമില്ലുകളിൽ കാത്തിരിക്കാതെ സി.ഐ.ടി.യു ഇവരുടെ തൊഴിലിടങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണം. സ്ത്രീകളുടെ ഭൂമിയവകാശങ്ങളും സ്വത്ത് അവകാശങ്ങളും ദേശീയ ചർച്ചകളുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ AIDWA-യ്ക്ക് സാധിക്കണം. കൂടാതെ 2029-ൽ 40% വനിതാ സ്ഥാനാർത്ഥികളെ പ്രഖ്യാപിക്കാൻ ഇടതുപക്ഷം തയ്യാറാകണം. ഇത് വനിതാ സംവരണ നിയമം നീട്ടിവെക്കുന്ന ബി.ജെയുടെ തന്ത്രങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടാൻ സഹായിക്കും.

വനഭൂമിയിലെ കോർപ്പറേറ്റ് കടന്നുകയറ്റം, തീരദേശങ്ങളുടെ തകർച്ച എന്നിവ വെറും പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങളല്ല. അവ ജാതി-വർഗ്ഗ പ്രശ്നങ്ങളാണ്. ഇടതുപക്ഷം ഈ രാഷ്ട്രീയം പൂർണ്ണമായി ഏറ്റെടുക്കണം, കാരണം അതിന് കഴിയുന്ന ഒരേയൊരു പ്രസ്ഥാനം അവരാണ്.

2029: യഥാർത്ഥ ചോദ്യം

2029-ൽ രാജ്യം നേരിടുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കേവലം പാർട്ടികളെയോ സീറ്റുകളെയോ കുറിച്ചുള്ളതല്ല. അത് ഇന്ത്യ എങ്ങനെയുള്ള ഒരു രാജ്യമായി മാറണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്.

ഒരു വശത്ത്: സാമ്പത്തിക പരമാധികാരം കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് പണയപ്പെടുത്തുകയും, വർഗീയതയും, ജനങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങളും ഭരണരീതിയാക്കുകയും, നീതിക്ക് പകരം വ്യാജ ദേശീയത ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയം.

മറുവശത്ത്: കഴിഞ്ഞ എഴുപത് വർഷങ്ങളായി (എത്രയൊക്കെ വീഴ്ചകളുണ്ടായാലും) പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവർ വെറുമൊരു പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് അവകാശങ്ങളും അന്തസ്സും അധികാരവുമുള്ള പൗരന്മാരാണെന്ന് വാദിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം.

1952 മുതൽ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിലൂടെ ആ ചുവപ്പ് നൂൽ കടന്നുപോകുന്നുണ്ട്. അത് പലപ്പോഴും വലിഞ്ഞുമുറുകുകയും ജീർണ്ണിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അത് പൊട്ടിപ്പോയിട്ടില്ല. കാരണം ആ നൂലിന് കാരണമായ സാഹചര്യങ്ങൾ ഇന്നും പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അസമത്വം കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ളതായി മാറി. പട്ടിണി ഇന്നും തുടരുന്നു. കാടുകൾ ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആവശ്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ നൂലും നിലനിൽക്കുന്നു.

ഇനി അവശേഷിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ചോദ്യം ഇതാണ്: ആ നൂൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈകൾ തങ്ങളെത്തന്നെ പുതുക്കാൻ തയ്യാറാണോ. എല്ലാ പ്രതിസന്ധികൾക്കിടയിലും ഇന്നും കാത്തിരിക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വീണ്ടും പോരാടാൻ അവർക്ക് കഴിയുമോ? ഇടതുപക്ഷമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെയാര്? ഇപ്പോഴല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എപ്പോൾ?

ഹൃദ്യ ദിവാകരന്‍

സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക വിഷയങ്ങളില്‍ നിരവധിയായ ലേഖനങ്ങള്‍ എ‍ഴുതിയിട്ടുള്ള ലേഖിക ടെക്സാസില്‍ (USA) ബയോഇൻഫർമാറ്റീഷ്യനായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു.